وبلاگی برای تبادل تجربیات داروسازان در داروخانه ها

  - آیا قرص پیشگیری از بارداری یاسمین رو می‌شه به عنوان جایگزین ٬LDاHD و یا مارولون به هر کسی توصیه کرد؟

  چند وقت پیش خانمی که یاسمین رو به صورت OTC بی هیچ پرسش و پاسخی! از تکنسین داروخونه‌ی محل کارم دریافت کرده بود٬ شاکی به داروخونه مراجعه کرد٬ که بعد از چند روز مصرف این قرص دست و پاهام شل شد و ضعف جسمانی پیدا کردم و کارم به درمونگاه کشید و پزشک گفت که مشکل از این قرصه و ممکن بود مشکل جدی قلبی و ... واستون پیش بیاد و به خیر گذشته. 

  تو ذهنم عوارض احتمالی یاسمین رو مرور ‌کردم و هرچی ‌گشتم به عارضه ضعف عضله و مشکل قلبی نرسیدم! تنها چیزی که به ذهنم رسید تداخلات دارویی و بیماری های همزمان احتمالی بود. در این مورد که ازش پرسیدم مسئله حل شد!

 مریض همزمان برای درمان آکنه اسپیرونولاکتون هم مصرف می‌کرده و این علائمی که پیدا کرده بود ناشی از هایپرکالمی ایجاد شده به خاطر مصرف همزمان این دو دارو بود ... (موردی که توسط پزشک معالجش هم مطرح شده بود.) ( مرجع )

  اگرچه یاسمین به نسبت بقیه‌ی کنتراسپتیوهای خوراکی کم‌عارضه‌تر هست و در بسیاری از موارد بهترین انتخاب٬ اما به خاطر ترکیب پروژستینی متفاوتی که در ساختارش داره در خیلی از موارد منع مصرفش وجود داره. هر قرص یاسمین حاوی ۳۰ میکروگرم اتینیل‌استرادیول و ۳ میلی‌گرم دروسپایرنون هست.

  ٬Drospirenone پروژستین موجود در این قرص٬ با جزء پروژستینی موجود در کنتراسپتوهای معمول٬ (مثل LD و HD) یعنی لوونورژسترل متفاوته و دارای خاصیت آنتی‌مینرالوکورتیکوئیدی هست و در نتیجه می‌تونه باعث ایجاد هایپرکالمی بشه. در واقع Drospirenone آنالوگ اسپرونولاکتون محسوب میشه و هر ۳ میلی‌گرم اون معادل ۲۵ میلی‌گرم اسپیرونولاکتون هست٬ یعنی هر قرص یاسمین معادل یه قرص اسپیرونولاکتون اثرات هایپرکالمیک میتونه ایجاد کنه!

  به همین خاطر مصرفش در کسانی که:

 نارسایی کبدی٬ کلیوی و آدرنال دارند

و همین‌طور افراد مصرف کننده داروهایی که موجب هایپرکالمی می‌شوند٬ مثل دیورتیک‌های نگهدارنده‌ی پتاسیم٬ NSAIDs (مصرف مزمن‌شون)٬ هپارین٬ ACEIs و آنتاگونیست‌های گیرنده‌ آنژیوتانسین II و ...

باید با مشورت پزشک معالج انجام بشه. (applied therapeutics, eighth edition)

+ نوشته شده در  87/12/21ساعت 16:35  توسط سپیده الیاسی  | 

  مزايای داروهای me-too:

  اولين مزيت اين داروها افزايش گزينه های انتخاب در درمان بيماری نسبت به داروهای موجود است، بويژه برای بيمارانی که داروهای قبلی برای آنها کم اثر و يا همراه با عوارض جانبی بوده است و البته برای بعضی از کلاس های دارويی مانند آنتی بيوتيکها داشتن داروهای بيشتر به جلوگيری از ايجاد مقاومت دارويی کمک مي کند [3]. دومين مزيت مهم داروهای me-too اينست که اگر با ارزش و مؤثر باشند می توانند موجب کاهش قيمت داروها شوند [4].

  حالا سئوال اينجاست که با وجودی که داروهای me-too مزايای درمانی نسبت به داروهای موجود دارند و موجب کاهش (مختصر) قيمت می شوند، آيا باز مشکلی وجود دارد؟

  ادامه دارد ... (با فاصله يک هفته)

3- Prices, Markets and the Pharmaceutical Revolution. Washington DC: American Enterprise Institute Press, Calfee, J. E, 2000

4- Me-too drugs: is there a problem? Aidan Hollis

+ نوشته شده در  87/12/19ساعت 23:10  توسط محمد صادق سلطان شریفی (داروساز)  | 

   آیا میتوانید حدس بزنید که مورد ۵ در این نسخه چه دارویی است؟

   در صورت تمایل به آگاهی از پاسخ صحیح، لطفاً پاسخ خود را با عنوان pasokh 1 به pdaneshgar@yahoo.comا، e-mail بزنید. نام داروی مورد نظر برای شما فرستاده (reply) میشود!

   در ایام نوروز پارسال در یکی از بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی تهران مردی (پسر بیمار) با این نسخه مراجعه نمود.

   تکنسین عزیز رفته بود ناهار و قیمت زن عزیز که انصافاً بسیار حرفه ای بود نسخه را پیچید. تکنسین عزیز پس از صرف ناهار اتفاقی نسخه رو دید و گفت: دکتر آملودیپین قیمت خورده! همینو رد کردین؟! بنده هم گفتم بله پس میخواستی گل کلم رد کنم (تو دلم گفتم)؟!

   ایشان گفتند که آمیودارونه! و من اوایل کارم اشتباه میکردم ولی الان دیگه دست خط رو میشناسم! خلاصه به اتفاق رفتیم بخش! دیدم دارن مرد سالمند (بیمار!) رو روی صندلی چرخ دار میبرن. پسرش (مراجعه کننده!) منو شناخت و گفت: دکتر چیزی شده؟! گفتم صبر کن لطفاً. 

   در پرونده بیمار بسیار واضح و آشکار نوشته شده بود آمیودارون ۲۰۰ میلی گرم!!! عجب ...! دارو تعویض شد. بعداً با همون دست خط طرز نوشتن آملودیپین رو هم دیدیم! که در ادامه مشاهده میفرمایید.

یعنی واقعاً یک ۵ یا ۲۰۰ نوشتن (ذکر واحد دارو) اینقدر سخته؟!

رمز گشایی!: حرف ال رو در داروی دوم و سوم بینید لطفاً. حالا حرف آی رو در سیپروفلوکساسین ببینید که پزشک محترم عادت دارن که نقطه آی رو میچسبونن به حرف بعدی!

   نتایج نظرات: ۱۱ نفر: آملودیپین۴ نفر: آمیودارون

+ نوشته شده در  87/12/15ساعت 6:12  توسط پیمان دانشگر (داروساز) (9894 516 0912)  | 

                              

 يک سئوال تکراری هميشه ذهنمو مشغول کرده و حتی گاهی از طرف بعضی بيماران سئوال می شود و ممکنه برای شما هم اتفاق افتاده باشه که "اين همه تنوع دارويی برای چه؟ با اين همه داروهای رنگارنگ چرا باز هم بيماريهای قابل درمان اندک هستند؟" تا حالا به اصطلاح "me-too drug" برخورد کرده ايد؟

 يک حقيقت: پول هيچكس را نمي شناسد, پول گوش ندارد, پول قلب ندارد. (بالزاک)

  اصطلاح me-too براي داروهایی است که بعد از يک داروی پر فروش (Blockbuster*) ثبت می شوند و همانند آن می باشند و بطور کلی می توان گفت: "داروهایی سود آور با تفاوت کم از داروهای بسيار پر درآمد موجود در بازار" [1]. بعضی از داروهاي me-too تدبيری جهت تمديد امتيازات انحصاری (patent) روی يک داروی پر فروش قبل از خود می باشند. اولين داروی پر فروش Tagamet™ (سايمتيدين) بود که اين داروی آنتی اولسر در سال 1977 توسط FDA تأييد شد. اولين دارو در زمان خود که می توانست دردهای زخم گوارشی را تسکين دهد؛ بعد از آن در سال 1983 Zantac™ (رانی تيدين) وارد بازار شد و اولين داروی me-too نام گرفت [2] (علی رغم تفاوت در قدرت، کارآیی مهارکننده هایH2 برابر است ـ فارماکولوژی کاتزونگ و ترور).

  از داروهای me-too معروف ديگر، Nexium™ (ازومپرازول) و Clarinex™ (دس لوراتادین) را می توان مثال زد [1]. مشکل اصلی داروهای me-too شباهت به داروهای پيش از خود بوده و از اين رو انگيزه های کشف داروهای جديد را از بين می برند و حتی ارزش درمانی قابل توجهی ندارند [2].

*A blockbuster drug is a drug generating more than $1 billion of revenue for its owner each year.

  ادامه دارد ... (با فاصله يک هفته)

  1. Excess in the pharmaceutical industry, Marcia Angell

  2. Pharmaceutical Sales 101; Me-Too Drugs, Jake Whitney

+ نوشته شده در  87/12/03ساعت 23:30  توسط محمد صادق سلطان شریفی (داروساز)  |